Tek Gözde Ani Görme Kaybı: Bir Gözde Kaybolan Dünya
Kayseri’nin soğuk bir sabahında, hayatımın en korkutucu anlarından birini yaşadım. O gün, normal bir şekilde uyanıp, kahvemi yapmaya karar vermiştim. Sabah rutini gibi bir şeydi, aslında bir önceki akşam biraz geç yatmıştım ama yine de yeni güne başladım. Gözlerimi açıp ışığa alışmaya çalışırken, bir şey fark ettim: Sağ gözümde, her şey bulanıklaşmıştı. Bir anlık şaşkınlıkla başımı sağa çevirdim. Gözümü ovuşturdum ama bulanıklık gitmedi. Hızla panikledim, ama ilk başta gözlerimin alışması gerektiğini düşündüm. “Belki yorgunumdur, belki uyandığımda gözümün alışması zaman alıyordur,” diye düşündüm.
Ama bir süre sonra, sadece bulanıklaşmakla kalmadığını fark ettim, sanki gözümde bir şey kayboluyordu. Gözüm, bir anda hiçbir şey görmemeye başladı. Adeta bir perde inmişti, sanki gözümdeki ışık, yavaşça söndü. O an bir şeyleri kaybettiğimi hissettim. Hızla gözümü açıp kapattım, başımı iki yana salladım ama tek gözümdeki o karanlık, hiç gitmedi. Gözümü açtıkça, karanlık daha da büyüdü.
O Anki Panik: Neden Ben?
Hemen telefona sarıldım. Acil servisi aradım, ama o kadar hızlı değilim. Bütün konuşmalar ve kalbimdeki o korku, dünya bir anda başıma yıkılıyor gibi hissettirdi. Hızla bir şekilde hastaneye gitmek gerektiğini bildim. O anda birdenbire bütün hayatım sorgulanıyordu. Bir gözümde ani görme kaybı… Neden ben? Neden böyle bir şey başıma geldi? O kadar gençtim ki, hayatımın ortasında, bu kadar ani ve yıkıcı bir şey yaşamak çok garipti. Gözüme baktım, ne kadar boş bir şey olduğunu düşündüm. Gözlerim, bana hayatın anlamını, güzelliklerini gösteren her şeydi. Şimdi o göz, bana sadece korku, belirsizlik ve karanlık veriyordu.
Bu kadar basit bir soruya, basit bir cevabım yoktu. Birdenbire, o gözümdeki karanlık bir boşluk gibi büyüdü ve bütün dünyamı ele geçirdi. İnsan, bir gözle hayatına devam edebileceğini biliyor ama bir gözde ani görme kaybı yaşamak, sanki bütün evreni kaybetmek gibi.
Doktorla Tanışma: Bilmediğim Bir Dünya
Hastaneye vardığımda, doktorun ilk bakışı ile tanıştım. Gözüme bakarken o kadar rahat bir şekilde “Endişelenme, genç yaşta olduğun için geçici bir şey olabilir” dedi ki, önce anlamadım. “Nasıl yani?” dedim. Bu kadar basit bir şey mi olabilirdi? Bir anda gözümü kaybetmek, ya da hiç görmemek, çok büyük bir felaket gibi görünüyordu ama o, “geçici” demişti. Kendi kendime, bu kadar basit olamaz diye düşündüm. Bir süre sonra öğrendim ki, tek gözde ani görme kaybı çok farklı nedenlerden kaynaklanabilir. Beyindeki kan akışı, gözdeki sinirlerin tıkanması, hatta stres gibi basit şeyler bile gözde ani görme kaybına neden olabilirmiş. Ama hiçbir şey, o an hissettiklerimi anlatamazdı.
O gün sadece gözümdeki kaybolan görüntüyle değil, kaybolan güvenle baş başa kaldım. Kendime “Neden bu kadar büyük bir şey oluyordu? Neden bana?” diye sordum. O an, hayatın bazen hiç tahmin edemeyeceğiniz şekillerde değişebileceğini anladım. Ve bir dakika içinde, yaşamın kıymetini, ne kadar sağlam bir temele oturduğumuzu ve ne kadar kırılgan olduğumuzu fark ettim.
Umut ve Korku Arasında: Yeni Bir Başlangıç
O gece gözümdeki bulanıklık biraz azaldı, ama karanlık hâlâ oradaydı. Birkaç gün sonra bir gözümdeki görme kaybı azalmaya başladı. Doktor, bunun geçici olduğunu ve hemen bir şey yapmaya gerek olmadığını söyledi. Ama içimdeki o boşluk, o korku, hiçbir zaman kolayca geçmeyecekmiş gibi hissettim. Gözümü kaybetmek, en değerli şeylerimi kaybetmek gibiydi. Ama bir şey fark ettim: Yaşadığım korku, beni aslında daha dikkatli bir insan yaptı. Hayatın her anı, her görseli daha değerli olmaya başladı.
Tek gözde ani görme kaybı neden olur sorusunun cevabını öğrendim. Bu, gözdeki sinirlerin veya damarın tıkanmasından kaynaklanan bir şey olabileceği gibi, çok basit bir stres faktörüyle de ilgili olabiliyormuş. Ama önemli olan, bunun sadece fiziksel bir kayıp olmadığını fark etmekti. Bazen gözlerinizi kaybetmek, hayatınıza dair önemli bir ders olabilir.
O gün ve o karanlık anlar, bana bir şey öğretmişti: Her şey geçici. Hayatta kaybettiğimiz her şeyin, yerini alacak bir başka şey var. O gece gözümdeki karanlık, belki de beni her şeyin geçici olduğuna dair uyandıran bir uyarıydı. O an, hayatımın en önemli anlarından biri oldu. Gözümü kaybetmek, belki de dünyayı daha net görmek için bir fırsat olmuştu.