Tutankhamun Sergisi Akvaryum: Bir Zamanın Rüyasına Yolculuk
Bir sabah, Kayseri’nin o alışık olduğum soğuk havasında uyanırken, aklımda sadece bir şey vardı: Tutankhamun Sergisi Akvaryum’a gitmek. Bunu birkaç hafta öncesinden duymuştum. Duyduğumda kalbim nasıl hızla çarpmaya başladı, anlatamam. Ama ne yazık ki, zaman daralmıştı. Serginin son günlerine yaklaşılıyordu. O yüzden bu fırsatı kaçırmamak için her şeyden önce hızla hazırlanıp çıkmam gerekiyordu.
O an aklımda, kaybolan bir dünyanın izlerini aramak vardı. Küçük bir çocuk gibi heyecanlıydım ama içimde bir o kadar da korku vardı. Zihnimde sürekli bir soru dönüp duruyordu: “Bu sergi ne zamana kadar?” Son günü kaçırmak, içimde tarif edilemez bir eksiklik yaratacaktı. Çünkü Tutankhamun, Mısır’ın efsanevi genç kralı, eski dünyanın hazine dolu sırlarını sadece sergiler aracılığıyla açığa çıkarıyordu. Ve ben de, o gizemli dünyaya bir adım daha yaklaşmak istiyordum. Fakat zaman ne yazık ki son derece kısıtlıydı.
—
Gecenin Sessizliğinde, Bir Kez Daha Kaybolmak
Gün içinde, Kayseri’nin kalabalık ve gri sokakları arasında yürürken, aklım hep o sergiye gitmekteydi. Ama arka planda bir başka düşünce de vardı: “Bu bilet, bana geçmişin sırlarını ne kadar yakından gösterse de, belki de hayatımda bir şeyleri değiştirecek kadar önemli değildir.” O düşünceyi bastırmaya çalıştım. Zihnim her geçen an bir adım daha bulanıklaşarak, geçmişin sesine daha fazla kulak verdi.
Kafamda bin bir soru. Kimdi Tutankhamun? O çok bilinen genç kral, ölümünden sonra 3.000 yıl boyunca uyandı mı? O öldükten sonra gelen hazine, zamanın unutulmuş sırları ne kadar saf ve yalındı? O hazineyi ve o tarihi izleri görmek, belki de kaybolan geçmişle bugün arasında bir bağ kurmaktı. Ama bu bağ kurulduğunda, bambaşka bir dünya açılıyordu.
Her şeyin son bulacağı gün, o kadar yaklaşmıştı ki, içimdeki sıkıntı daha da büyüyordu. O gün, Tutankhamun’un efsanesine, Kayseri’nin soğuk sokaklarından uzaklaşıp gitmek, arka planda büyük bir kayboluş hissini de taşıyordu. İçimde hem bir huzur hem de acı vardı. Çünkü zaman ne kadar kısıtlıydı?
—
Bir Adım Daha Yakın
Sergiye girdiğimde, içim titriyordu. O kadar çok hayal kırıklığı hissettim ki! Evet, her şey güzeldi ama beklediğimi bulamadım. Hazine, oldukça etkileyiciydi. Ancak o kaybolan dünyanın sıcaklığını hissetmek, yaşamak istiyordum. Tutankhamun’un altın maskesinin gözlerindeki hikâyeyi okumak… O gözlerde, Mısır’ın sararmış topraklarına gömülen anıların, her birinin zamanın kirli ellerinden ne kadar silindiğini görmek istiyordum. Ama o bakış, sanki boş bir alana bakıyordu.
Müzede ilerledikçe, gerçekten de 3.000 yıl önce bir gencin ölümüne, aslında bir kralın hikâyesine bakmak, insanın içindeki boşluğu daha da genişletiyordu. O anda fark ettim ki, zaman sadece fiziksel değil, duygusal olarak da bir kayıp yaratıyor. Ve o kayıp, tutkulu bir şekilde bizi geçmişin gölgesine yönlendiriyor.
Akvaryum’daki bir köşede duran bir rehber, hiç unutamayacağım şekilde bana Tutankhamun’un hayatını anlatıyordu. Her kelimeyi dikkatle dinledim ama en çok gözlerime takılan bir şey vardı: Gözlerinde, yaşamın geçici olduğu gerçeğini sindiren bir yorgunluk vardı. Sergiye adım attığımda, ölümsüzlüğe bir adım daha yaklaşmış gibi hissetmiştim ama aslında orada sadece tarih ve insanlık vardı.
—
Zamanın Kısıtlı Olduğu Gerçeğiyle Barışmak
Kayseri’ye geri dönerken, düşüncelerim hiç olmadığı kadar karışıktı. Tutankhamun Sergisi’nin sonlarına yaklaşıldığı gerçeği beni daha da sıkıyordu. Bir an önce tekrar gitmek istiyordum, her anı daha derinlemesine hissetmek. Ama zaman gerçekten de o kadar kısa ki, geçmişin gölgeleri, her geçen gün bir adım daha uzaklaşıyordu. Geriye dönüp baktığımda ise, bugüne kadar kaybolan şeylerin değerini bilmedim gibi hissediyordum. O sergi, bana sadece geçmişi değil, kaybolan bir zamanın ruhunu da gösterdi.
Ve içimde, zamanın geçmekte olduğu ama bizlerin, hep bir şeyleri geçirdiğimiz duygusu kalıyordu. O sergi bir hatırlatmaydı: Zaman, bir anda kaybolan şeylerle doluyordu. Hayatımızın pek çok anını kaçırıyor, en değerli şeylerin farkına varmadan geçip gidiyorduk. Her geçen gün, tutkulu bir şekilde kayboluyorduk. Belki de işin gerçeği, insan bir anı kaçırdığında, onu bir daha asla geri alamazdı.
—
Son Söz: Bu Zamanı Kaçırma
Tutankhamun Sergisi Akvaryum’a ne zamana kadar gidebileceğiniz hakkında soru sormak, aslında hayatın anlamına dair de bir sorudur. Zaman ne kadar kısa olursa olsun, bazen o kaybolmuş anıları, kaybolmuş olan hayatı aramak gerekir. Ve o arayış, içsel bir yolculuğa dönüşebilir. Sergiye ne kadar kalmış? Oysa aslında zaman, her birimize hızla geçiyor, hem fiziksel hem de duygusal olarak…
Son günlere yaklaşırken, o anı kaçırmamak için bir daha gitmek, kaybolan zamanın değerini anlamak istiyorum. Ama belki de asıl anlam, zamanın ne kadar hızlı geçtiği değil, o anı içselleştirip yaşamaktır. Bir sabah gözlerimi açtığımda, o kaybolan zamanla barışmış olacağım.
Tutankhamun’un yaşamına tanıklık etmek, geçmişle bağlantı kurmak, ama aynı zamanda kaybolan zamanla barışmak demekti…